Kejriwal- hosting Aamir's 'Satyamev Jayate' on News Channels?

In my Marathi blog post, सत्यमेव जयते...पण "जय" मिळणार कसा? {Truth Only Triumphs...but "HOW" will we triumph?} I had put three logical opinions about Aamir and his TV show:

1) Showbiz is HIS bread and butter. So, he EARNING through such a show was absolutely fine!
2) He could have done any kind of show, but he chose to host a show which will enlighten us about issues we don't talk mush about. He tried to show the dark side of our own selves...our society. That's where he scored.
3) All said and done...above points 1 n 2 made...Aamir DID NOT give ANY FOOLPROOF solution in his shows. Now, we, as citizens, should not expect an actor to give solutions to our problems. So, it was anyway not expected from him. But people were perceiving these shows as solutions to the issues...a few interviews, a few tears shedding...claps n cheers for Aamir...and everything solved or en route to be solved.
WRONG!

Why am I saying all this?

Because of an improved version of Satyamev Jayate being broadcasted 24/7 on news channels.
Hosted by activist turned politician Arvind Kejriwalji.

Frankly speaking...we all must salute this guy for his guts. Taking on all BIG political parties - Congress as well as BJP... single handed...(I hope it is single handed)...doing all this everyday while maintaining his calm composure...indulging into debates with extremely intelligent ministers who are well known for their in depth knowledge of legislature and constitution...this all is not a joke.

Ridiculing him while sitting on my easy chair is easy.
But...following him without thinking anything is even easier.

Let's see what Kejriwalji is achieving {or, is planning to achieve} by his current media supported-promoted activism.

1) Bring a few scams in light
2) Show proofs...strengthening his allegations
3) May be, file PILs in courts in future for investigation on these cases {He hasn't done this yet. Says he has no faith in investigations as they are all hands in glove...but he might do that in future}
...
Anything else?
Yeah...
4) Prove that ALL the parties and netaas {or almost all of them} are crooks n thugs
5) Prove he is pure, willing to do all good for the nation, generate supporters base for him/his party etc.
---

The million dollar Q is...
Does ANY of the above assure us, Indians, that corruption is going to decrease / stop?

To divide the Q in small parts...

Does any of his activities ensure that he himself will NOT get corrupt if and when he reaches the PM's office and wears the raajmukut?

Does he give ANY FOOLPROOF solution to our issues today?

Has he given - any way, any suggestion, law proposal by which he is going to bring 'true democracy' which he is demanding since a year?
Janlokpal Bill? No kidding!
JLP Bill speaks about Democracy? No way sir! It gives power to a few people {Lokpals} and their accountability is rest upon other few people {Court Judges}. How does it bring true democracy? How does it strengthen the owners of the nation---the citizens ?

Sadly, the answers to all of the above is...NO / NONE / NOT AT ALL.
---

All that Kejriwalji has achieved so far is, garnering a huge amount of blind followers {which all the existing parties have already done}, generate no accountability at all {which all the existing parties have already done}, suppress all the will and wish of activists to create solutions which will empower 'the aam admi' of india {which all the existing parties have already done}.

In short...what Kejriwalji has done is...everything...which all the existing parties have already done...!
---

How is he planning to bring change?
By supporting him blindly? Or by supporting the dangerous JLP Bill blindly?

These are not the long term, final solutions at all.

That's why what Kejriwalji is doing today is no more no less than Aamir's Satyamev Jayate.

An entertainment show...which educates you about the ugly side of our society/system...gives us hollow/false hopes of 'change in progress'...but in fact...achieves nothing substantial at all.

Milk of the Tigress विरुद्ध अमृत !

देशभक्ती, 'आपल्या' लोकांवर प्रेम, मातृभूमीसाठी असणारी कळकळ ह्या गोष्टी भारतवर्षात तुरळक अजिबात नाहीत. आम्ही सर्वच वर्षातून १-२ दिवसतरी ह्या भावनेच्या प्रवाहात चिंब भिजतो.

परंतु काही लोक आहेत जे ट्वेन्टी-फोर-सेवन ह्याच प्रवाहात असतात. 'ने मजसी ने' ह्या काव्यातील ओजस्वी अन् प्रखर राष्ट्रप्रेम त्यांचा श्वास असतो. 'इन्कलाब जिंदाबाद' चे नारे जरी देत नसतील तरी तो जोष प्रत्येक क्षणी प्रफुल्लित असतो.

ह्याच देशभक्तीची, आपल्या संस्कृतीच्या अभिमानाची परिणीती आपल्या भाषांवारच्या प्रेमात होते. आणि मग नवीन स्वातंत्र्यसमर सुरु होतं.

इंग्रजी विरुद्ध मराठी / हिंदी इ च्या रुपात.

{काही मराठी/हिंदी प्रेमी इंग्रजीचा तिरस्कार त्यांच्या मातृभाषेच्या प्रेमापोटी करतात की इंग्रजी येत नसल्याच्या frustration मुळे...हा माझ्यासाठी एक चिंतनाचा विषय आहे ;) असो...!}

मी इयत्ता ७ पर्यंत मराठी, ८ ते १० सेमी-इंग्रजी माध्यमांमध्ये शिकलो. इंग्रजीची खरी चव चाखली ती त्या ३ वर्षात. पुढे पुढे जस जसं ह्या वाघिणीच्या दुधाचं व्यसन जडलं {व्यसन---जरा निगेटिव्ह शब्द आहे. बऱ्याच जणांना इंग्रजी बद्दल आपुलकी ही भावना निगेटिव्ह वाटते म्हणून वापरलाय :) } तस तसं टाईम्स चं वाचन वाढलं, इंग्रजी कादंबऱ्या, वैज्ञानिक साप्ताहिकं इ चा ओघ घरी वाढत गेला. आणि नकळतच पु लं, शिवाजी सावंत, वि स खांडेकर ह्यांचा चाहता असलेला मी, लक्षात ठेवायला अवघड असणारी इंग्रजी लेखकांची नावं घोकायला लागलो.

सुदैवाने मराठी वाचन आधी पासूनच होतं, त्यामुळे मराठी बऱ्यापैकी चांगली येतंच होती. त्यामुळे आपली मातृभाषा चांगली येत असणाऱ्याला दुसऱ्या भाषा लवकर शिकता येतात ही गोष्ट सुदैवाने माझ्या इंग्रजी भक्तीत खरी ठरली. अर्थात मी इंग्रजीवर किंवा मराठीवर प्रभुत्व कधीच नाही मिळवलं, तसा हेतू सुद्धा कधीच नव्हता. पण इंग्रजी बोलून चालून ठीक-ठाक येते अश्यांपैकी मी एक आहे हे ही नसे थोडके !

ह्या सगळ्या पार्श्वभूमीवर माझ्या आजूबाजूला फुटणारा 'मराठीला वाचवा' चा टाहो, 'इंग्रजीला वाळीत टाका' चा एल्गार जरा त्रास देत राहतो.
अश्या गोष्टी नेहेमी 'भावनिक आवाहन' करून दामटल्या जातात...थोडासा धुराळा उठतो आणि परत जैसे थे होतं. पण सामाजिक प्रश्न 'भावनिक' प्रकारे कितीदिवस हाताळणार आपण ? हा विचार कुणीच करू पाहत नाही.

सार्वजनिक गणेशोत्सव सुरु करणारे लोकमान्य इंग्रजीला 'वाघिणीचं दूध' म्हणत. का म्हटले असतील तसं?

तेव्हाचं असुदेत. आजची परस्थिती बघुया.

इंग्रजी अस्खलित यावी असं आमच्या माय-बापाना वाटतं. त्यासाठी ते आम्हांस कॉन्व्हेंट मध्ये टाकतात. का होत असावं असं?

जरा आपल्या शाळेपासून सुरु करून...तो प्रवास आपल्या व्यवसाय/नोकरी पर्यंत करू.

शाळेतल्या मिळणाऱ्या ज्ञानाचा 'उपयोग' असतो आपल्याला मिळणारं शहाणपण आणि पुढे होणारी पोटापाण्याची सोय.
शहाणपण कुठलं...शैक्षणिक गुणवत्ता आणि सामाजिक भान.

शैक्षणिक गुणवत्ता मिळवण्यासाठी मराठी माध्यमातल्या शाळांमध्ये काय मदत होते?

मराठीतून शिकणारा Mathematics Olympiad, Science Olympiad मध्ये भाग घेऊ शकतो का ? IIT-JEE ची तयारी इंग्रजी माध्यमातला विद्यार्थी ज्या सहजतेने करेल तितक्याच सहजतेने मराठी माध्यमातला करू शकतो का ?

पुढे सायन्सन किंवा इंजिनीअरिंग किंवा मेडिकल घेतलं, तर जगभरातले रिसर्च पेपर्स मराठीत सापडणार आहेत का ?

कॉमर्स घेतलं तर Share trading पासून ते investment banking पर्यंत आजच्या latest trendची up to date माहिती देणारे, नावाजलेले किती पुस्तकं मराठीत असतील ? ज्याचं मराठी एकदम झकास आहे पण इंग्रजी जेमतेम आहे अश्याला हे किती झेपणार आहे ?

त्या वयात...टीन-एज संपल्यानंतर...तो student इंग्रजी शिकणार काय ? तेव्हा इंग्रजी शिकेल की त्याच्या आवडीच्या विषयात प्राविण्य मिळवेल ?
हे झालं शिक्षणाबद्दल.

देशाच्या रक्षणाची जबाबदारी घेणाऱ्या ISRO, DRDO सारख्या संस्थांमध्ये इंग्रजी कुचकामी असणारा काम करू शकतो का ? अत्याधुनिक technologies समजून घेऊन आपले indigenous arms, satelites बनवण्यासाठी एकदम मजबूत इंग्रजी यायला नको का?

आज आपल्या देशाच्या GDP चा 57.2% भाग Service Industry चा आहे. ह्यात फार मोठा हातभार IT, IT-ES लावतं. २००७-०८ मध्ये आपण केलेल्या एकूण निर्यातीतला २५% भाग Outsourcing Industry चा होता. हे कश्याच्या जोरावर आहे ? आपल्या इंग्रजीवरच्या प्रभूत्वावर.

अर्थात इंग्रजी अजिबात नं शिकलेले परंतु तरी सुद्धा प्रगती करणारे राष्ट्रदेखील खूप आहेत. काय आहे त्या राष्ट्रांची strength ? Service Industry? Nope!!! ती राष्ट्र Manufacturing Industry वर चालतात की Service Industry वर? Manufacturing Industry वर!!! म्हणजेच त्यांच्याकडे खूप आधीपासून रिसर्च करून अत्याधुनिक तंत्रज्ञानावर प्रभुत्व प्राप्त करून...ते सगळं त्यांच्याच भाषेत करून इंग्रजीवरची भिस्त त्यांनी काढून टाकली...किंवा बनूच दिली नाही.

आपली तशी परिस्थिती आहे का ? नाही ! कधी होऊ शकते का ? मला तरी ते अशक्य वाटतं ! आणि जरी शक्य असेल, तरी आधी ते करावं, तेवढी गुणवत्ता मिळवावी आणि मग इंग्रजीचा वापर कमी / बंद करावा.

First DESERVE...Then DESIRE!!!

जे देश आज पर्यंत केवळ Manufacturing Industry वर चालत होते...त्यांनी सुद्धा त्यांच्या तरुणांना इंग्रजी शिकवायला सुरु केलं आहे. कारण त्यांनी इंग्रजीचं महत्व ओळखलं आहे.
राहिला प्रश्न मराठी वाचवण्याचा...

आपले लोक नेहेमी एकप्रकारची looser mentality घेऊन काम करतात. स्वदेशीचं महत्व पटवायचंय...तर विदेशी वस्तूंना नावं ठेवा आणि स्वदेशीमुळे आपल्या लोकांचा रोजगार वाढेल असं सांगा. मराठीचं महत्व सांगायचंय...इंग्रजी म्हणजे 'वैचारिक गुलामगिरी' असं सांगा.

साहेब...मध्यमवर्गीय बघतो स्वतःचा खिसा आणि खिश्याचं भविष्य !
त्यांना हे 'वैचारिक गुलामगिरी' वगैरे सब झूठ वाटतं!

तुम्ही quality स्वदेशी products, परवडतील अश्या किमतीमध्ये द्या, त्यांचं आकर्षक मार्केटिंग करा...आणि मग बघा !

मराठी टिकवायचंय ? मराठी शाळांना मराठी आणि इंग्रजी दोन्हीही धड शिकवायला सांगा. मराठी मुलांना जर उच्च प्रतीचं इंग्रजी शिक्षण मराठी सोबत मिळालं तर कशाला जातील महागड्या convent schools मध्ये ?

मराठी तरुण English, Japanese, German, French ह्या सगळ्या भाषा का शिकतो ? मराठीवर प्रेम नाही म्हणून ? इतर भाषिक मराठी का नाही शिकत ? त्यांना मराठी आवडत नाही म्हणून ? अर्थात असं काहीच नाहीये. सवाल पापी पेट का है !

आपण सामन्यांनी कितीही ठरवलं की मराठीला प्राधान्य द्यायचं...तरी ते यशस्वी तेव्हाच होईल जेव्हा मराठी शिकल्याने पोटा-पाण्याची समस्या सुटेल. आज इंग्रजी येत नसेल नोकरीमध्ये वाट लागते. शिवाय घरी आणि मित्रांमध्ये मराठी आणि ऑफिसमध्ये इंग्रजी असं जमत नसतं. अस्खलितपणा सातत्याने येतो.

म्हणजेच...मराठी सक्षम करायची असेल तर आपल्याला "स्वावलंबी" व्हावं लागेल. म्हणजेच महाराष्ट्रातल्याच कंपनीत, मराठीतूनच व्यवहार इ इ व्हावं लागेल. आणि त्या साठी औद्योगिक स्वयंपूर्णता हवी. त्यासाठी सरकार तसं हवं...!

हे मी आपली जबाबदारी झटकण्यासाठी म्हणत नाहीये. ही वस्तुस्थिती आहे. कुठलीही भाषा बघा...तिचा विकास औद्योगिक विकास आणि सामाजिक प्रगतीसोबतच होतो.

थोडक्यात काय...जर खरंच मराठीची कळकळ असेल...तर भावनिक आवाहनं थांबवून, इंग्रजीचं महत्व ओळखून मधला मार्ग शोधा...आणि...लोकांना त्यांच्या समस्येचं समाधान द्या !!!

तसंही...अमृताला दुधाची धास्ती वाटायची गरज नाही ! गरज आहे ती वाघिणीचं दुध पिऊन सशक्त होण्याची आणि त्या शक्तीच्या जोरावर अमृताचं रक्षण करण्याची!

जबाबदार कोण - भ्रष्ट नेता की अंधभक्त कार्यकर्ते ?

आज देशाच्या असलेल्या वाईट परिस्थितीबद्दल काही वेगळी पार्श्वभूमी द्यायला नको. आपण सर्व हे सगळं चांगलंच जाणून आहोत. प्रत्येकवेळी विषय निघाला की कॉंग्रेसला शिव्या घालून, सगळ्या नेत्यांना चोर म्हणून आपण विषय आटोपता घेतो आणि आपापल्या कामाला लागतो.

सहाजिक आहे. सामान्य माणूस दुसरं करणार तरी काय? आपल्या पोटापाण्याची सोय करणार, मुलाबाळांच्या शिक्षणासाठी लागणाऱ्या खर्चाची तजवीज करणार की रस्त्यावर नारेबाजी करत फिरणार? अर्थातच आम्ही पहिले पर्याय निवडू.

प्रश्न सामान्य नागरिकांचा नाही...प्रश्न आहे राजकीय कार्यकर्ते किंवा विशिष्ठ नेता/पक्ष समर्थक ह्यांचा.

हे लोक काय करतात ? आपल्या नेत्याला, पक्षाला आपलं म्हणणं ऐकायला भाग पाडतात का ? की 'ते-वरचे' लोक जे म्हणतील ते निमूट ऐकतात ?

अर्थात जेव्हा कुणाला निवडून यायची वेळ येते तेव्हा - त्यातल्या त्यात बऱ्या नेत्याला/उमेदवाराला/पक्षाला मत द्यावं लागणार. तेव्हा आपण 'सगळेच चोर म्हणून आम्ही मतदान करणारच नाही' असं म्हणून घरात बसणं अगदीच अयोग्य आहे. परंतू निवडणूक झाली, निकाल लागला...की संपतं आपलं किंवा ह्या कार्यकर्त्यांचं काम ?

जो कुणी निवडून आलाय...त्याच्याकडून काम करून कुणी घ्यायचं? आपणच ना? पण आपण तसं नाही करत. जर आपल्याला आवडणारा उमेदवार निवडून आला असेल तर त्याने काहीही केलं तरी त्याचं समर्थन करतो आपण. आणि नको असलेला आला असेल...तर विरोध !!! हे असं का घडतं मला कळत नाही.

उदाहरणार्थ (केवळ...उदाहरणार्थ!!!) समजा मला राज ठाकरे आवडतात. आणि समजा मला नरेंद्र मोदी आवडतात. आणि समजा भाजप आवडतो. अर्थात...हे सगळे 'त्यातल्या त्यात बरे आहेत' म्हणून आवडतात. जेव्हा केव्हा निवडणूक करायची वेळ येईल तेव्हा मी ह्यांच्या समर्थक/उमेदवारांना मत देईन. पण तोपर्यंत काय ? आणि त्यानंतर काय? फक्त आणि फक्त ह्या लोकांचं समर्थन आणि कौतुक करत सुटायचं ?

समजा आमच्या भागात राज साहेबांचा मनसे उमेदवार निवडून आला...तर मी काय करतो ? त्यांच्या कार्यकर्त्यांना मला काय काय सुधारणा हव्या आहेत सांगतो का ? मनसे कार्यकर्ते राज साहेबांच्या मागे लागतात का कामं करून घ्यायला ?

सर्वात महत्वाचं...जर उद्या मनसे ने काही चुकीचं धोरण अवलंबलं...तर मनसे कार्यकर्ते काय करणार आहेत? त्या चुकीच्या धोरणाचं समर्थन ? का बरं ? नेत्यांच्या एका चुकीच्या निर्णयामुळे तुम्ही पक्ष सोडा किंवा लगेच कॉंग्रेस इ समर्थक व्हा असं कोण म्हणतंय ? पण 'हे चूक आहे...हे थांबवा...' असं नको म्हणायला ?

एकदा आपण कुणाला मत दिलं, कुणाला 'त्यातल्या त्यात बरा' म्हणून निवडलं की त्याला इतकं defend का करतो आपण ? जणू काही तो आमचा जिवलग मित्र आहे आणि त्याचे अपराध पोटात घालणं आमचं आद्य कर्तव्य !

Bullshit !!!

गेल्या काही दिवसांपासून काही भाजपा भक्तांना मी अटल बिहारींचा एन्रॉन निर्णय, तेहेलका इ बाबत प्रश्न विचारतोय. सगळे एकदम भडकून उठतात ! लगेच मी 'काँग्रेसी' होऊन जातो ! आम्ही आमच्या नेत्यांना समर्थन देतो की त्यांच्या कामांना...कळत नाही !

भाजपा च्या चुका दाखवल्या म्हणजे मी एकदम भाजपा विरोधक कसा होतो ? त्यांच्या, अटलजींच्या चांगल्या कामाबद्दल मला कौतुक आहेच की ! पण म्हणून मी त्यांची चूक दाखवून नाही द्यायची ? हे असं करून मी आ बैल मुझे मार नाही करणार का ? असं वागणाऱ्या अंधभक्त आणि कार्यकर्त्यांमुळेच मोठे पक्ष आणि नेते निर्ढावतात.


आता भाजपा कॉंग्रेस इतकी भ्रष्ट नाही...म्हणून परवडली...हे मत असेल तर ठीक आहे. पण हे  मतदाना पुरतं असावं ना ? एकदा का ते लोक सत्तेत आले...की १०० %  पारदर्शक आणि ० % भ्रष्ट कारभार अशी आग्रही मागणी आपण नको करायला? की आपणच 'थोडा बहुत चलता है !' असं म्हणणार?


तसंच सुब्रमण्यम स्वामी, अण्णा हजारे-केजरीवाल इ च्या भक्तांसोबत होतं.

अश्याने देश पुढे जाणार आहे का? आज 'कदाचित' वरील मंडळी खरोखर चांगली असेल ही...पण जर आपण - त्यांच्या समर्थकांनी - त्यांच्या छोट्या छोट्या चुका सुद्धा मोठ्या करून त्यांना धारेवर नाही धरलं...तर उद्या चालून ते भ्रष्ट होणारंच !

थोडक्यात, स्वातंत्र्योत्तर काळापासून (...खरं म्हणजे...त्या आधीपासूनच) आम्ही व्यक्तीपूजेला एवढं महत्व देत आलोय की त्या व्यक्ती पलीकडे जाऊन, त्या व्यक्तीचे विचार आणि काम...बोलणं आणि कृती ह्यातलं साधर्म्य किती, देशाला ह्यांचा खरोखर फायदा किती, अश्या गोष्टींकडे आम्ही साफ दुर्लक्ष करतोय. आणि त्यामुळे जो कुणी सत्तेत येईल त्याला 'विरोधक' किंवा 'जाब विचारणारी' सर्वात विश्वसनीय यंत्रणा---स्वतः लोक---अस्तित्वातच राहिली नाहीये.

उरले फक्त राजकीय विरोधक---विरोधी पक्ष. ते सुद्धा, अर्थातच, त्याच माळेचे मणी.

मग आता स्वतःलाच विचारा...आज आपल्या देशाच्या दयनीय परिस्थितीला जबाबदार कोण?